Η ΝΟ ΚΙ ΕΓΩ

Λένε πως το μυαλό της Lou έχει πρόωρη ανάπτυξη. Στα δεκατρία της έχει ήδη περάσει δυο τάξεις πιο μπροστά από τα παιδιά της ηλικίας της, ενώ το σωματάκι της μεγαλώνει σιγά-σιγά. Η μητέρα της ζει κλεισμένη στο σπίτι αγκαλιά με τα ηρεμιστικά της. Η Lou δεν έχει πολλούς φίλους και νιώθει έντονα πως κάτι πάει στραβά στον κόσμο γύρω της. Θα πρέπει να ετοιμάσει μια εργασία για το σχολείο με θέμα μια άστεγη κοπέλα. Είχε δει μία στον σταθμό του Austerlitz. Μία που ζητιανεύει, που ζητάει κάνα τσιγάρο από τους περαστικούς... Κι εκεί που κοιμάται πάνω στο τραπέζι μιας καφετέριας, η Lou την κερνάει ένα ποτό για να πιάσει κουβέντα μαζί της. Είναι δεκαοκτώ χρονών, τη φωνάζουν No και πολύ σύντομα η Lou δεν θα μπορεί πια να την αποχωριστεί. Όμως η No είναι απρόβλεπτη και μια μέρα εξαφανίζεται. Η Lou αρχίζει να την αναζητά, σίγουρη πως η μια έχει πια ανάγκη την άλλη. Κι όταν την ξαναβρίσκει αποκαμωμένη, η Lou ξέρει τι πρέπει να κάνει: η No θα έρθει να ζήσει μαζί της στο σπίτι της.