Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΠΑΙΔΙ

Την ταραγμένη πολιτικά περίοδο από τα τέλη του ’60 μέχρι τα μισά του ’70, μέσα από την ιστορία δύο αδερφών, όπως δηλώνεται και από τον οξύμωρο όσο και ευφυή τίτλο της, σκιαγραφεί, με ανάγλυφο σχεδόν τρόπο, η έξοχη αυτή δημιουργία του Daniele Luchetti. Η ταινία, το σενάριο της οποίας βασίζεται στο βιβλίο του Antonio Pennacchi «Il Fasciocomunista», αναδεικνύει με καίριο τρόπο τον βαθύ διχασμό της ιταλικής κοινωνίας στην διάρκεια των anni del piombo (μολυβένια χρόνια). Εστιάζοντας με μεγάλη μαεστρία στις μικρές ατομικές και οικογενειακές ιστορίες των πρωταγωνιστών της, καταφέρνει ταυτόχρονα να τις εντάξει στο γενικότερο συλλογικό πλαίσιο της «Μεγάλης Ιστορίας», δημιουργώντας το affresco μιας ολόκληρης εποχής, που σημάδεψε ανεξίτηλα την μεταπολεμική ιταλική κοινωνία. Το κωμικοτραγικό δράμα ενός οικογενειακού εμφυλίου πολέμου, συνυπάρχει με την πάλη των ιδεών, τους λαϊκούς αγώνες και τα οξυμένα πολιτικά πάθη: Καθολική εκκλησία, φασιστικές, ακροαριστερές, αναρχικές και τρομοκρατικές οργανώσεις, συγκατοικούν στην ίδια φτωχή γειτονιά της εργατικής τάξης και ανάμεσά τους η ιστορία της δύσκολης ενηλικίωσης του νεαρού Άτσιο, κωμικής και τραγικής, γελοίας και σοβαρής, οδυνηρής και ανέμελης, όπως είναι εξάλλου και η ίδια η ζωή. Εκπληκτικές οι ερμηνείες των Εlio Germano και Riccardo Scarmarcio στους ρόλους του μικρού και του μεγάλου αδελφού αντίστοιχα.