Ο ΜΙΛΟΥ ΤΟ ΜΑΗ

Όταν στο τέλος της ταινίας ο Μιλού (θαυμάσιος ο Michel Piccoli) χορεύει με το φάντασμα της πεθαμένης μητέρας του, ο χρόνος της επανάστασης έχει λήξει, οι δρόμοι για το Παρίσι έχουν ανοίξει, οι συγγενείς και φίλοι έχουν φύγει και το ρολόι της πραγματικότητας έχει επανέλθει στους κανονικούς του κτύπους. Ό,τι έχει προηγηθεί μοιάζει με το τελευταίο όνειρο που είδε η γιαγιά, λίγο πριν εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο. Και είναι ακριβώς η γιαγιά Βιεζάκ, παρούσα-απούσα πάνω στο νεκροκρέβατό της, και ο Μάης του 68, που ακούγεται συνεχώς μέσα από το ραδιόφωνο (κάτι σαν ηχητική παραίσθηση), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αυτής της γλυκόπικρης ταινίας. Όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα, πιασμένα σ’ ένα κωμικοτραγικό γαϊτανάκι, χορεύουν στον ρυθμό των «μικρών» συμβάντων της ζωής και των «μεγάλων» γεγονότων της Ιστορίας.