ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Με όλων των ειδών τις εικόνες βίντεο (από οικογενειακά έως και πορνογραφικά) και κάμερες παρακολουθήσεων, η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας που διαλύεται και ενώνεται ξανά, σε μια από τις πιο πρωτότυπες, εικονοκλαστικές και καυστικές σάτιρες του σύγχρονου σινεμά.
«Το κινηματογραφικό σύμπαν του Εγκογιάν είναι παράξενο, συχνά ανοίκειο και ειδικά σ’ αυτήν την ταινία, πλημμυρισμένο από ηλεκτρονικές συσκευές και οπτικοακουστικά μέσα: βιντεοκάμερες, βιντεοκασέτες, κάμερες ασφαλείας, τηλεοράσεις, φωτογραφικές μηχανές, βιντεοτηλέφωνα και οθόνες... πολλές οθόνες. Στην οικογένεια της Οικογενειακής προβολής ο ψυχωτικός πατέρας, όχι μόνον βιντεοσκοπεί τα πάντα (ακόμα και τις ερωτικές συνευρέσεις με την ερωμένη του), αλλά ελέγχει και τις οικογενειακές μνήμες τις οποίες έχει αποθηκεύσει σε βιντεοκασέτες, στις οποίες μαζί με ειδυλλιακές τρυφερές σκηνές της μητέρας με τον Βαν, τον ήρωα της ταινίας σε τρυφερή ηλικία, είναι βιντεοσκοπημένες σκηνές σαδομαζοχιστικού σεξ στο οποίο εξανάγκαζε την σύζυγο - γεγονός που προκαλεί, όταν το ανακαλύπτει - την εξέγερση του γιου εναντίον του? η ανησυχαστική παρουσία της βιντεοκάμερας που καταγράφει τα πάντα, δεν παραπέμπει μονάχα σ’ έναν μηχανισμό επιτήρησης και ελέγχου, αλλά υποδηλώνει κάτι πιο ανησυχαστικό: την ανάγκη επιβεβαίωσης και τα αποδεικτικά στοιχεία της ύπαρξής τους, οι ήρωες τα αντλούν κοιτάζοντας τον εαυτό τους στην οθόνη, σαν το άγρυπνο μάτι της τηλεκάμερας να είναι ο μόνος εγγυητής όχι μόνον της ζωής, αλλά και του θανάτου. Η Αλίν βλέπει βιντεοσκοπημένη την κηδεία της μητέρας της, ενώ ακόμα και το παρελθόν, οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας του Βαν με την εικόνα της μητέρας, είναι αποθηκευμένες σε μαγνητική μορφή στις βιντεοκασέτες. Η μοναδική συνθήκη για να μπορέσει ο Βαν να αποκτήσει ταυτότητα και ρόλο, εκτός από το να σκηνοθετήσει το θάνατο της αγαπημένης του γιαγιάς και να την απαγάγει για να την σώσει, είναι να κλέψει από τον πατέρα-αφέντη τις κασέτες της οικογενειακής μνήμης, αφαιρώντας του ταυτόχρονα και την εξουσία, δηλαδή τη δυνατότητα να τις διαγράψει...».
(Το κριτικό απόσπασμα για την ταινία προέρχεται από το κείμενο για το έργο του Ατόμ Εγκογιάν που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Θωμά Λιναρά με τίτλο Κινηματογραφικά δεινά-Από τον Βιμ Βέντερς στον Γιασουχίρο Όζου, Εκδόσεις Εντευκτηρίου)