ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΕΡΩΔΙΟΣ

Η πατρίδα, λένε, είναι τα καλοκαίρια της παιδικής μας ηλικίας. Υπάρχουν όμως και καλοκαίρια που διαλύουν την αίσθηση του ανήκειν και στραγγίζουν κάθε απόθεμα ανεμελιάς και αθωότητας κι από τις πιο βαθιές, εφεδρικές δεξαμενές. Στο υπόκωφο πλην εκκωφαντικό ντεμπούτο της, η σκηνοθέτρια Σόφι Ρομβάρι συνεχίζει τις απόπειρες αυτοβιογραφίας των πολυβραβευμένων μικρού μήκους της και επιστρέφει σε μια οριακή εποχή, μέσα από φωτεινά και σκοτεινά θραύσματα της μνήμης. Η οκτάχρονη Σάσα, το μόνο κορίτσι μιας επταμελούς οικογένειας που μετοικεί στα τέλη της δεκαετίας του ’90 από την Ουγγαρία στη Νήσο Βανκούβερ, προσπαθεί να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον· παράλληλα παρατηρεί, χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει, τον αγαπημένο της μεγάλο αδερφό να ολισθαίνει στη διαταραχή και τους «μεγάλους» να παγώνουν από φόβο και αμηχανία. Είκοσι χρόνια αργότερα αναδύεται μέσα από ένα γενναίο cut ένας μεγαλύτερος εαυτός, ο οποίος συγκεντρώνει σκόρπιους ήχους, ζουμάρει σε ταπεινά αντικείμενα, ανατρέχει στη γνώμη των ειδικών για να συναντήσει μια ευεργετική αναλυτική ερμηνεία, παίρνει απόσταση από το τραύμα χωρίς να ξεχνά τις ρίζες του. Όλα αυτά με τα εργαλεία που μόνο το σινεμά μπορεί να χαρίσει, και μάλιστα με lo-fi εικόνες χαμηλής πιστότητας και βαθιάς πίστης. Πιάνοντας το νήμα από ταινίες όπως το Aftersun της Σάρλοτ Γουελς και το Invention της Κόρτνεϊ Στίβενς, αλλά ξεδιπλώνοντας μια σπάνια ιδιοπροσωπία ενός ταλέντου που ήρθε για να μείνει, το Γαλάζιος ερωδιός μάς θυμίζει πως η θεραπεία είναι μια διαδρομή που συχνά ξεκινά από την αποδοχή της ανέφικτης επούλωσης.