Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΚΡΟΒΑΤΙΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

1937, Ισπανικός Εμφύλιος: O Παλιάτσος επιστρατεύεται από την Πολιτοφυλακή των Δημοκρατικών και συμμετέχει με αμφίεση κλόουν σε μια ενέδρα που καταλήγει σε λουτρό αίματος, εναντίον των στρατιωτών της Εθνοφυλακής του Φράνκο. 1973, Μαδρίτη: Ο Χαβιέ, ο γιος του Παλιάτσου του Εμφυλίου, βρίσκει δουλειά ως «Λυπημένος κλόουν» σε ένα τσίρκο, όπου θα γνωρίσει τον Σέρτζιο. Ο Σέρτζιο είναι ένας εξαιρετικά βίαιος τύπος, το αστέρι του τσίρκου, γνωστός και ως «Τρελός κλόουν» και εραστής της Νατάλια, της σαγηνευτικής αλλά και σκληρής, ιπτάμενης ακροβάτιδας. Έτσι ξεκινά η κεντρική ιστορία του θανατηφόρου τριγώνου της ταινίας, όπου ο Χαβιέ και ο Σέρτζιο θα οδηγηθούν από έρωτα, οργή, απελπισία, ζήλια και λαγνεία, σε μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων για να κερδίσουν την καρδιά της τελευταίας ακροβάτιδας της Μαδρίτης.
Πρόκειται για μια σουρεαλιστική ιστορία τρόμου και ταυτόχρονα μια πολιτική αλληγορία για το βίαιο και αιματοβαμμένο ιστορικό παρελθόν της Ισπανίας και το μεγάλο τραύμα του Εμφυλίου. Χρησιμοποιώντας τις πιο ετερόκλητες κινηματογραφικές αναφορές από τον Φελίνι στον Γιοντορόφσκι και από τον Κινγκ Κονγκ στον Τζόκερ της Γκόθαμ Σίτι, ο Βάσκος σκηνοθέτης Άλεξ Ντε Λα Ινγκλέσια «απασφαλίζει» στην κυριολεξία και κινηματογραφεί μια αληθινή saga βίας, πολιτικής, σουρεαλισμού, συναρπαστικών εικόνων και εξωφρενικών καταστάσεων. Ο Άλεξ ντε λα Ινγκλέσια κατεδαφίζει τις συμβάσεις και τους αφηγηματικούς κώδικες των κινηματογραφικών ειδών και μεταμορφώνει τον χώρο του τσίρκου –μεταφορά της ίδιας της χώρας- σ’ ένα ζοφερό θέατρο του παραλόγου. Σκηνές μυθοπλασίας που ακουμπούν στην ιστορική πραγματικότητα, εναλλάσσονται με κινηματογραφημένο ιστορικό αρχειακό υλικό και η ατομική μνήμη διαπλέκεται με τη συλλογική, σ’ ένα χαοτικό και ανολοκλήρωτο παζλ που εκρήγνυται συνεχώς. Βραβεύτηκε με το Αργυρό Λιοντάρι σκηνοθεσίας και το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Βενετίας.