DRY LEAF

Ήδη από την αρχή αυτού του εξαιρετικά πρωτότυπου road movie, η κάμερα εστιάζει σε ένα ξερό φύλλο – εύθραυστο όσο και οι εικόνες που τραβήχτηκαν με ένα παλιό κινητό Sony Ericsson. Η Λίζα, φωτογράφος αθλητικών διοργανώσεων, εξαφανίζεται χωρίς προειδοποίηση, αφήνοντας πίσω ένα γράμμα με το οποίο ζητά να μην την αναζητήσουν. Η τελευταία φορά που εθεάθη ήταν εν ώρα εργασίας, φωτογραφίζοντας επαρχιακά γήπεδα ποδοσφαίρου σε απομακρυσμένα χωριά της Γεωργίας. Ο πατέρας της, o Ιράκλι, ανήμπορος να αποδεχτεί την εξαφάνισή της, ξεκινά ένα ταξίδι για να τη βρει. Ενώνει τις δυνάμεις του με τον αινιγματικό Λεβάνι, τον καλύτερο φίλο της Λίζας, και μαζί ταξιδεύουν σε όλη την ύπαιθρο, ακολουθώντας τα ίχνη της σε ήσυχα χωριά, ενώ παράλληλα συναντούν ευγενικούς ξένους και συνομιλούν με παιδιά που παίζουν μπάλα. Ό,τι ανακαλύπτουν δεν είναι παρά ψήγματα της παρουσίας της – ίχνη που χάνονται όλο και περισσότερο όσο πιο πολύ απομακρύνονται. Όταν αρχίζουν να χάνουν την ελπίδα τους, ένα μυστηριώδες συμβάν δίνει ένα τελευταίο στοιχείο που τους παρασέρνει στο άγνωστο και αναζωπυρώνει μια αχνή σπίθα ελπίδας. «Στην επιτυχημένη ταινία του Αλεξάντρ Κομπερίτζε, Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; (2021), οι θεατές καλούνταν να κλείσουν για λίγο τα μάτια τους… Προκλητικά ιδιόρρυθμη, η ταινία Dry Leaf ενδείκνυται για τους λάτρεις του παράξενου, του μοναδικού και ενίοτε του υπερβατικού. Πρόκειται για μια ταινία που προσκαλεί τον θεατή να γίνει συνοδηγός, παρασέρνοντάς τον, με τα παράθυρα διάπλατα ανοιχτά, σε ένα χαλαρό ταξίδι προς το πουθενά, καταλήγοντας ωστόσο στο παντού» (Τζέσικα Κιάνγκ).